Stel dat we het voor elkaar zouden krijgen dat we alle 5 jarige kleuters uit onze 'prachtwijken' zo ver zouden krijgen dat ze alle 5000 woorden van de Amsterdamse placemats actief zouden kunnen gebruiken, zouden we er dan zijn? Dát is niet wat we willen, toch? Dáár doen we het toch niet voor?
Dat speelt door mijn hoofd als ik luister naar het verhaal van een oud-student van een Essential School bij de opening van tweedaagse conferentie 'Fallforum'op Rhode Island. Op een ochtend is deze jongen het meer dan zat dat hij op zijn basisschool wordt uitgelachen en gepest omdat hij een hazenlip heeft en....niet van jongensspelletjes houdt. Hij neemt zich voor:'Als ik drie keer wordt uitgelachen vandaag ga ik naar huis en kom ik op deze school niet meer terug'. Vóórdat hij bij zijn klaslokaal is, is dat aantal bereikt. Hij pakt z'n tas en z'n jas en gaat naar huis! Zijn moeder zoekt voor hem een andere school en daar komt hij leerkrachten tegen die luisteren naar wie hij is en wat zijn droom is zónder dat iemand hem uitlacht. 'I want to be the next Armani'. Dát was en is zijn droom. Op de conferentie laat hij zien met welke ontwerpen hij een hoge prijs heeft gewonnen als mode-ontwerper. Wat heeft hem geholpen?Gebruikmaken van zijn talenten. Hoge verwachtingen van hem hebben. Vertrouwen krijgen in zichzelf. Vertrouwen ontvangen van de volwassenen om hem heen. 'When I said I could do something, theý'd let me try and actually I DID it!'
De kernvragen opnieuw: ben je eigenaar van je eigen leren? Heb je voldoende doorzettingsvermogen? Wil je het beste en hoogste uit jezelf halen? Ben je verbonden met je werk en met de omgeving? Dat zijn (enkele) vragen die op Essential schools aan kinderen worden gesteld.
En deze vragen zitten niet in de test...
zaterdag 12 november 2011
donderdag 10 november 2011
Mission-driven
Het is nu 22.20 uur. Het voelt véél later!
Ik had écht gedacht dat ik iedere avond een mooi verslagje zou (kunnen) maken op dit blog. Het lukt me niet! Ik val om aan het eind van een dag! Zoveel indrukwekkende indrukken! Wat het meeste indruk maakt is de openheid en het respect tussen alle betrokkenen. Maar dan ook tussen ALLE betrokkenen. Kinderen worden voor 'vol aangezien'. Zij worden consequent hoog aangeslagen! Leerkrachten hebben hoge verwachtingen van kinderen en gaan er van uit dat zij heel veel zelf kunnen. Dat hoor je en zie je de hele dag door. De hele dag door! In alle interacties. Er is tijd en aandacht voor iedereen.
Respect en vertrouwen zijn de dragers van de sfeer in de school. Of, eigenlijk moet ik zeggen: in de gemeenschap. Op dinsdagavond worden wij uitgenodigd aanwezig te zijn bij een ingelaste ouderavond op de Mission Hill school. Het gemeentebestuur van Boston is van plan de Mission Hill te verplaatsen naar een ander deel van de stad. De ouders worden op deze avond gehoord. In de bibliotheek van de school komen zij, de leerkrachten, de voorzitter van het schoolbestuur en de gemeentevertegenwoordigers bij elkaar. Kinderen worden opgevangen en krijgen iets te eten. ( de meeste gezinnen zijn heel arm. Extra eten is een reden voor veel ouders om naar een dergelijke bijeenkomst te komen). Het is bijna niet te beschrijven wat er die avond gebeurt. Alleen al de opening: iedereen stelt zich voor! 'Ik ben .... moeder van ... in groep...en ...in groep.. Ik woon...'. De gespreksleider noemt de spelregels: zij wijst de sprekers aan; geen herhalingen; respectvol je mening weergeven. Om beurten nemen ouders het woord. Bij iedereen komt de onderlinge verbondenheid naar voren: oma's / opa's, buren, bedrijven in de omgeving, het ziekenhuis, de kinderen en de leerkrachten: allemaal SAMEN vormen ze de gemeenschap en SAMEN delen ze de zorg. Zeer geemotioneerde, jonge(!), moeders die vertellen dat zij zien dat hun kind met meer zelfvertrouwen de wereld ingaat dan zij ooit hebben gedaan. Dat ze dat hun kind gunnen! Dat ze de gedeelde zorg in de hele buurt (inclusief de school) ervaren als een veilig en vertrouwd 'thuis'en dat hun kinderen op die manier leren hoe je met elkaar hoort om te gaan. Dat ze juist de diversiteit in de wijk zo belangrijk vinden voor de opvoeding van hun kinderen. Stuk voor stuk authentieke getuigenissen in alle rust uitgesproken. Iedereen krijgt uitgebreid de kans. Het was om kippenvel van te krijgen!
Respect voor en vertrouwen in elkaar. Ook dáár is dat voelbaar! Zó bijzonder! Er is geen verschil voelbaar of hoorbaar of zichtbaar in de mate van betrokkenheid bij dit probleem.
Op donderdag ervaren we hetzelfde. We bezoeken de Boston Arts Academy. Een school voor 13 tot 18 jarigen die zich bekwamen in een kunstvak. Hét criterium voor toelating is 'passie'! Ervoor willen werken! Bekwaamheid is geen vereiste. De school trekt veel kinderen uit achterstandswijken. Een zeer dieverse populatie. De aandacht van het team gaat uit naar ontwikkeling van de persoonlijkheid: kijken naar jezelf; respectvol omgaan met anderen; verantwoordelijkheid dragen. Maar....de schoolse vakken moeten ook op een vastgesteld niveau behaald worden. Hoge eisen! Kwaliteit! Doorzettingsvermogen! In de balletles die we zien, drijft de leerkracht met haar stem en gebaren de kinderen op! Weinig complimentjes zonder meer! Alleen als inderdaad de beweging tot stand komt die bedoeld is voor dát kind. En dan zie je ze glimmen! (Voorzichtig...het zijn tenslotte pubers).Trots zijn op jezelf. Het uiterste uit jezelf halen. Samen aan iets werken. En de leerkracht laat horen en zien dat ze vertrouwen heeft! Opnieuw kippenvel. Ontroerend.
De tien essenties van de Essential schools zie ik beslist terug in de drie scholen die we tot nu toe bezocht hebben. Ze zijn consistent! Het zijn geen mooie woorden. De tien essenties vormen de missie en hun denken en handelen is 'mission driven'.
Hoe krijgen die leerkrachten dat voor elkaar? Morgen hierover meer ...
Ik had écht gedacht dat ik iedere avond een mooi verslagje zou (kunnen) maken op dit blog. Het lukt me niet! Ik val om aan het eind van een dag! Zoveel indrukwekkende indrukken! Wat het meeste indruk maakt is de openheid en het respect tussen alle betrokkenen. Maar dan ook tussen ALLE betrokkenen. Kinderen worden voor 'vol aangezien'. Zij worden consequent hoog aangeslagen! Leerkrachten hebben hoge verwachtingen van kinderen en gaan er van uit dat zij heel veel zelf kunnen. Dat hoor je en zie je de hele dag door. De hele dag door! In alle interacties. Er is tijd en aandacht voor iedereen.
Respect en vertrouwen zijn de dragers van de sfeer in de school. Of, eigenlijk moet ik zeggen: in de gemeenschap. Op dinsdagavond worden wij uitgenodigd aanwezig te zijn bij een ingelaste ouderavond op de Mission Hill school. Het gemeentebestuur van Boston is van plan de Mission Hill te verplaatsen naar een ander deel van de stad. De ouders worden op deze avond gehoord. In de bibliotheek van de school komen zij, de leerkrachten, de voorzitter van het schoolbestuur en de gemeentevertegenwoordigers bij elkaar. Kinderen worden opgevangen en krijgen iets te eten. ( de meeste gezinnen zijn heel arm. Extra eten is een reden voor veel ouders om naar een dergelijke bijeenkomst te komen). Het is bijna niet te beschrijven wat er die avond gebeurt. Alleen al de opening: iedereen stelt zich voor! 'Ik ben .... moeder van ... in groep...en ...in groep.. Ik woon...'. De gespreksleider noemt de spelregels: zij wijst de sprekers aan; geen herhalingen; respectvol je mening weergeven. Om beurten nemen ouders het woord. Bij iedereen komt de onderlinge verbondenheid naar voren: oma's / opa's, buren, bedrijven in de omgeving, het ziekenhuis, de kinderen en de leerkrachten: allemaal SAMEN vormen ze de gemeenschap en SAMEN delen ze de zorg. Zeer geemotioneerde, jonge(!), moeders die vertellen dat zij zien dat hun kind met meer zelfvertrouwen de wereld ingaat dan zij ooit hebben gedaan. Dat ze dat hun kind gunnen! Dat ze de gedeelde zorg in de hele buurt (inclusief de school) ervaren als een veilig en vertrouwd 'thuis'en dat hun kinderen op die manier leren hoe je met elkaar hoort om te gaan. Dat ze juist de diversiteit in de wijk zo belangrijk vinden voor de opvoeding van hun kinderen. Stuk voor stuk authentieke getuigenissen in alle rust uitgesproken. Iedereen krijgt uitgebreid de kans. Het was om kippenvel van te krijgen!
Respect voor en vertrouwen in elkaar. Ook dáár is dat voelbaar! Zó bijzonder! Er is geen verschil voelbaar of hoorbaar of zichtbaar in de mate van betrokkenheid bij dit probleem.
Op donderdag ervaren we hetzelfde. We bezoeken de Boston Arts Academy. Een school voor 13 tot 18 jarigen die zich bekwamen in een kunstvak. Hét criterium voor toelating is 'passie'! Ervoor willen werken! Bekwaamheid is geen vereiste. De school trekt veel kinderen uit achterstandswijken. Een zeer dieverse populatie. De aandacht van het team gaat uit naar ontwikkeling van de persoonlijkheid: kijken naar jezelf; respectvol omgaan met anderen; verantwoordelijkheid dragen. Maar....de schoolse vakken moeten ook op een vastgesteld niveau behaald worden. Hoge eisen! Kwaliteit! Doorzettingsvermogen! In de balletles die we zien, drijft de leerkracht met haar stem en gebaren de kinderen op! Weinig complimentjes zonder meer! Alleen als inderdaad de beweging tot stand komt die bedoeld is voor dát kind. En dan zie je ze glimmen! (Voorzichtig...het zijn tenslotte pubers).Trots zijn op jezelf. Het uiterste uit jezelf halen. Samen aan iets werken. En de leerkracht laat horen en zien dat ze vertrouwen heeft! Opnieuw kippenvel. Ontroerend.
De tien essenties van de Essential schools zie ik beslist terug in de drie scholen die we tot nu toe bezocht hebben. Ze zijn consistent! Het zijn geen mooie woorden. De tien essenties vormen de missie en hun denken en handelen is 'mission driven'.
Hoe krijgen die leerkrachten dat voor elkaar? Morgen hierover meer ...
woensdag 9 november 2011
Parker High school en de focus op de leerkracht
Een les mathematics bij 16-17 jarigen op Parker high school op 8 november.
Wat deze leerkracht heel goed laat zien is hoe hij 'the student the work' laat doen en 'collaborative thinking' inzet.
In de les zit een mooie balans tussen tempo maken en de tijd geven. Hij kijkt constant rond. Vangt ieders blik. Houdt zich afzijdig als studenten hun redeneringen uitwisselen. Door wijzen alleen ontstaan groepen. Zo wisselt hij in rap tempo de grote groep af met vier kleine groepen, 2 grote groepen en duo's. Hij geeft veel tijd om na te denken, uit te proberen, uit te wisselen, te checken.
De les begint meteen doordat de leerkracht aangeeft waarover het gaat: groeperen. Hij plaatst twee stoelen in de kring en vraagt drie vrijwilligers:'Hoeveel combinaties kan ik maken?' In rap tempo maken de studenten lijfelijk te mogelijkheden. "Bedenk ( in een groep van 4) hoeveel combinaties mogelijk zijn bij 5 personen'. Een groep maakt ondertussen representaties op het bord.
In één groep begint een student meteen te vertellen. De leerkracht gaat er naar toe en zegt: 'ga jij de anderen nu vertellen hoe het zit?' De jongen zegt: 'OK Ik leun even achterover'. Daarna treedt hij in de groep op als leerkracht. Later vertelde de leerkracht dat deze jongen dit onderwerp al beheerste.
Er is verschil van mening tussen de groepen. 'Groepen bij elkaar: vertel hoe je aan dit aantal komt'.
Ik sta versteld van de betrokkenheid van de studenten!! Onvoorstelbaar hoe iedereen actief meedenkt, elkaar aanvult, op het bord nieuwe hypothesen schrijft... Geweldig! Als ze denken eruit te zijn schuift de leerkracht nog een stoel in het midden. 'En nu?' Meer zegt hij niet! Even later, als hij merkt dat de groep dit ook kan toelichten, plaatst hij de stoelen niet achter maar naast elkaar. 'En nu? Maakt dat wat uit voor de combinaties?'
Zijn reacties zijn vaak niet meer dan: 'Hmmm-mmm' Of: 'Is dat zo?'Of: 'Kun je het ook anders opschrijven?' Of: 'Probeer het uit'.
Als hij gevraagd heeft of iedereen het begrijpt zegt hij:'wat is nu de algemene formule?' Individueel opschrijven en daarna vergelijken.
Het lijkt zo simpel. En zo natuurlijk. De leerkracht volgt de groep ( en de individuen erin) op de voet tijdens het leren. En...de student doet het werk!
P.s. Ik zal de collega's rekenen de opdracht laten zien. Ik had aardig moeite om het te volgen....
Wat deze leerkracht heel goed laat zien is hoe hij 'the student the work' laat doen en 'collaborative thinking' inzet.
In de les zit een mooie balans tussen tempo maken en de tijd geven. Hij kijkt constant rond. Vangt ieders blik. Houdt zich afzijdig als studenten hun redeneringen uitwisselen. Door wijzen alleen ontstaan groepen. Zo wisselt hij in rap tempo de grote groep af met vier kleine groepen, 2 grote groepen en duo's. Hij geeft veel tijd om na te denken, uit te proberen, uit te wisselen, te checken.
De les begint meteen doordat de leerkracht aangeeft waarover het gaat: groeperen. Hij plaatst twee stoelen in de kring en vraagt drie vrijwilligers:'Hoeveel combinaties kan ik maken?' In rap tempo maken de studenten lijfelijk te mogelijkheden. "Bedenk ( in een groep van 4) hoeveel combinaties mogelijk zijn bij 5 personen'. Een groep maakt ondertussen representaties op het bord.
In één groep begint een student meteen te vertellen. De leerkracht gaat er naar toe en zegt: 'ga jij de anderen nu vertellen hoe het zit?' De jongen zegt: 'OK Ik leun even achterover'. Daarna treedt hij in de groep op als leerkracht. Later vertelde de leerkracht dat deze jongen dit onderwerp al beheerste.
Er is verschil van mening tussen de groepen. 'Groepen bij elkaar: vertel hoe je aan dit aantal komt'.
Ik sta versteld van de betrokkenheid van de studenten!! Onvoorstelbaar hoe iedereen actief meedenkt, elkaar aanvult, op het bord nieuwe hypothesen schrijft... Geweldig! Als ze denken eruit te zijn schuift de leerkracht nog een stoel in het midden. 'En nu?' Meer zegt hij niet! Even later, als hij merkt dat de groep dit ook kan toelichten, plaatst hij de stoelen niet achter maar naast elkaar. 'En nu? Maakt dat wat uit voor de combinaties?'
Zijn reacties zijn vaak niet meer dan: 'Hmmm-mmm' Of: 'Is dat zo?'Of: 'Kun je het ook anders opschrijven?' Of: 'Probeer het uit'.
Als hij gevraagd heeft of iedereen het begrijpt zegt hij:'wat is nu de algemene formule?' Individueel opschrijven en daarna vergelijken.
Het lijkt zo simpel. En zo natuurlijk. De leerkracht volgt de groep ( en de individuen erin) op de voet tijdens het leren. En...de student doet het werk!
P.s. Ik zal de collega's rekenen de opdracht laten zien. Ik had aardig moeite om het te volgen....
dinsdag 8 november 2011
Mission Hill - en de focus op de kinderen
'Ik ga iedere dag iets van m'n ervaringen op dit blog zetten' zie ik heel royaal... Dioe belofte kon ik meteen de eerste dag al niet nakomen omdat er geen verbinding gemaakt kon worden met het internet.. Maar NU wel. Dus hier komt het, collega's!
Mission Hill, een school voor kinderen van 5 tot en met 14 jaar in Boston.
Drie meisjes in een groep 5-6-7 jarigen is met grote blokken aan het bouwen: een woonkamer, een 'restroom', een slaapkamer. Planken vormen het plafond, gordijnen en lappen de vloerbedekking. Ze zijn dik tevreden op het moment dat de leerkracht het sein geeft dat ze in de morning-meeting verwacht worden.
Na deze meeting kiezen drie jongens het bouwen met grote blokken.
Ik zit met m'n neus bovenop het volgende tafereel:
De drie meisjes lopen met de jongens mee naar het bouwwerk.
M: wat gaan jullie bouwen?
J: een huis
M: ga je ons huis dan afbreken?
J: ja.
M: maar wij hebben er de hele morgen aan gebouwd. Kun je het niet laten staan? Of verder bouwen?
J: Dan hebben we niet genoeg blokken. We hebben de blokken nodig.
M: Zou jij het willen dat het huis wat je net gebouwd hebt, wordt afgebroken? ( geen reactie... Lange stilte..) kunnen we de ruimte niet verdelen? Jullie bouwen aan die kant. Dan kan aan deze kant ons huis blijven staan? ( een van de meisjes gebaart druk hoe ze denkt dat het kan. Ze kijkt steunzoekend naar de andere twee).
J: Dan moeten we aan die kant het huis ook afbreken.
M: mmmmm dan verdelen we de ruimte. Breken jullie het tot hier af.
J: dan breken we het hier af. Maar dan hebben we deze ( wijst op planken) nodig.
M: dan breek je de woonkamer af!
J: en we hebben meer blokken nodig.
De leerkracht komt langs. 'Kunnen jullie gaan bouwen?'
J: we hebben te weinig blokken.
Leerkracht: En nu? ( meisjes vertellen wat de afpsraak is) En dan heb je te weinig blokken? (tegen jongens): Heb je al gevraagd of de muren wat lager kunnen? Nee? Dat zou je ook kunnen voorstellen...
En zo gebeurt het!
De leerkracht gaat verder met haar ronde.
Je zou de gezichten moeten zien! Allemaal tevreden!
Ander voorval:
een groepje maakt appelflappen volgens een getekend recept. Een jongen maakt zijn eigen 'recept': meer scheppen kaneel, meer scheppen suiker, meer appelschijfjes... Bij hem aan tafel zit een meisje wat de lepel bijna uit zijn handen trekt en roept dat hij het helemaal verkeerd doet! Na een tijdje zegt de leerkracht rustig: 'Als hij graag wil dat je hem helpt, vraagt hij het je'.
Helemaal duidelijk!
In het 'art-lokaal':
een jongen loopt de deur uit.
Leerkracht: 'heb je opgeruimd?'
J: ja, zij ( wijzend op twee anderen) gaan nog door.
leerkracht: 'Zeker weten? Laat je je groepsgenoten straks niet alles met z'n tweeen opruimen?'
J: 'Nee' en hij loopt verder richting de deur.
Leerkracht: 'O.K. Het is jullie werk'
De jongen gaat de gang op en...komt eigenlijk direct weer terug....om zijn aandeel op de tafel op te ruimen! Knuffel vsn de leerkracht!
Mission Hill, een school voor kinderen van 5 tot en met 14 jaar in Boston.
Drie meisjes in een groep 5-6-7 jarigen is met grote blokken aan het bouwen: een woonkamer, een 'restroom', een slaapkamer. Planken vormen het plafond, gordijnen en lappen de vloerbedekking. Ze zijn dik tevreden op het moment dat de leerkracht het sein geeft dat ze in de morning-meeting verwacht worden.
Na deze meeting kiezen drie jongens het bouwen met grote blokken.
Ik zit met m'n neus bovenop het volgende tafereel:
De drie meisjes lopen met de jongens mee naar het bouwwerk.
M: wat gaan jullie bouwen?
J: een huis
M: ga je ons huis dan afbreken?
J: ja.
M: maar wij hebben er de hele morgen aan gebouwd. Kun je het niet laten staan? Of verder bouwen?
J: Dan hebben we niet genoeg blokken. We hebben de blokken nodig.
M: Zou jij het willen dat het huis wat je net gebouwd hebt, wordt afgebroken? ( geen reactie... Lange stilte..) kunnen we de ruimte niet verdelen? Jullie bouwen aan die kant. Dan kan aan deze kant ons huis blijven staan? ( een van de meisjes gebaart druk hoe ze denkt dat het kan. Ze kijkt steunzoekend naar de andere twee).
J: Dan moeten we aan die kant het huis ook afbreken.
M: mmmmm dan verdelen we de ruimte. Breken jullie het tot hier af.
J: dan breken we het hier af. Maar dan hebben we deze ( wijst op planken) nodig.
M: dan breek je de woonkamer af!
J: en we hebben meer blokken nodig.
De leerkracht komt langs. 'Kunnen jullie gaan bouwen?'
J: we hebben te weinig blokken.
Leerkracht: En nu? ( meisjes vertellen wat de afpsraak is) En dan heb je te weinig blokken? (tegen jongens): Heb je al gevraagd of de muren wat lager kunnen? Nee? Dat zou je ook kunnen voorstellen...
En zo gebeurt het!
De leerkracht gaat verder met haar ronde.
Je zou de gezichten moeten zien! Allemaal tevreden!
Ander voorval:
een groepje maakt appelflappen volgens een getekend recept. Een jongen maakt zijn eigen 'recept': meer scheppen kaneel, meer scheppen suiker, meer appelschijfjes... Bij hem aan tafel zit een meisje wat de lepel bijna uit zijn handen trekt en roept dat hij het helemaal verkeerd doet! Na een tijdje zegt de leerkracht rustig: 'Als hij graag wil dat je hem helpt, vraagt hij het je'.
Helemaal duidelijk!
In het 'art-lokaal':
een jongen loopt de deur uit.
Leerkracht: 'heb je opgeruimd?'
J: ja, zij ( wijzend op twee anderen) gaan nog door.
leerkracht: 'Zeker weten? Laat je je groepsgenoten straks niet alles met z'n tweeen opruimen?'
J: 'Nee' en hij loopt verder richting de deur.
Leerkracht: 'O.K. Het is jullie werk'
De jongen gaat de gang op en...komt eigenlijk direct weer terug....om zijn aandeel op de tafel op te ruimen! Knuffel vsn de leerkracht!
zaterdag 15 oktober 2011
Studiereis naar Essential schools in USA
Op 6 november vertrek ik met nog vier anderen naar de Verenigde Staten om daar scholen in Boston en Rhode Island te bezoeken die zich Essential schools noemen. Daarnaast staat een bezoek aan een begeleidingsinstituut op het programma.
De basis van Essential schools vormen 10 essenties op basis waarvan kinderen en leerkrachten samenwerken.
De basis van Essential schools vormen 10 essenties op basis waarvan kinderen en leerkrachten samenwerken.
Wat mij in de artikelen die ik gelezen heb erg aanspreekt is het betekenisvol leren. Kenmerken daarvan: het moet zin hebben; een echt ‘probleem’ zijn; er moet echt iets te onderzoeken zijn; je doet het samen, je bent als persoon betrokken..
De ‘instrumenten’ die gebruikt worden zijn niet nieuw maar wel consistent en in samenhang toegepast. Bijv. coöperatief leren, inclusief aandacht voor de kwaliteit van samenwerken op zich; bewust inzetten en reflecteren op denkhandelingen en denkprocessen( lijkt op wat Feuerstein zegt over ‘denken kun je leren’), het eigenaarschap voor het leren leggen bij ieder kind individueel maar ook heel expliciet bij de leergroep ( hierin denk ik te herkennen wat in Nederland genoemd wordt: 'werken vanuit basisbehoeften' ( Luc Stevens en anderen ), aandacht gaat vooral uit naar ‘de weg waarlangs’ en niet naar het resultaat. ( herkenbaar vanuit Reggio).
Extra interessant is het gegeven dat deze kenmerken niet alleen voor kinderen gelden maar ook en gelijktijdig voor de leerkrachten. Ook zij reflecteren regelmatig op wat wil ik (aan-) leren? Hoe? Wat is het effect?
Bij kinderen worden vaardigheden ( kenmerken…gewoontes) ontwikkeld om te komen tot een (altijd) nieuwsgierige houding waarmee ze ahw levenslang ‘de’ wereld tegemoet treden. Ze onderscheiden: habits of mind en habits of work.
Het geheel maakt me erg, erg nieuwsgierig! Ik hoop er een gezonde balans te zien, horen en voelen tussen didactisch én pedagogisch begeleiden; tussen aandacht voor cognitieve, sociale en indentiteitsontwikkeling; tussen opbrengsten op het terrein van ontwikkeling van schoolse vaardigheden en persoonsontwikkeling; tussen inbreng kinderen en inbreng leerkracht.
Ik verheug me op de reis en ga lekker leren!
Abonneren op:
Posts (Atom)